Πρόγραμμα

«Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΠΛΩΝ»
ΤΟΥ ΡΩΜΟΥ ΦΙΛΥΡΑ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ: Ο ΠΕΤΡΟΣ ΞΕΚΟΥΚΗΣ
ΦΩΝΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΩΤΙΔΗΣ
ΔΙΑΣΚΕΥΗ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΤΟΝΙΑ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΚΗΝΙΚΑ- ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΩΝΑΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ – ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ: ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΝΑΚΗΣ
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΩΝ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ

Τα τραγούδια ερμηνεύει ο Λευτέρης Τσακιράκης που έπαιξε κιθάρες, ηλεκτρικό μπάσο και κρουστά.


Από το αυτοβιογραφικό κείμενο του ποιητή

«Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον»
Μετά από τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στο θέατρο «ΑΡΤΙ» και τη θετική αποδοχή από το κοινό, η παράσταση «Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΠΛΩΝ» θα συνεχισθεί στην Θεατρική σκηνή «Ζωή Λάσκαρη» από τον Ιανουάριο, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

Η παράσταση είναι βασισμένη στο συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό κείμενο του ποιητή Ρώμου Φιλύρα «Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον», ίδρυμα στο οποίο ο ποιητής έζησε αυτοεγκλεισμένος από το 1927, μέχρι τον θάνατό του το 1942.
Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, το 1929 με τη φροντίδα του τότε διευθυντή της Αιμίλιου Χουρμούζιου
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής, αποτέλεσμα των φωτεινών διαλειμμάτων του ποιητή στο Δρομοκαΐτειο, που περιγράφει τη ζωή των έγκλειστων στο ίδρυμα, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με παραληρηματικό ποιητικό λόγο και άλλοτε με θυμό και θλίψη για την εγκατάλειψή τους.
Περιγράφοντας τη ζωή στο Δρομοκαΐτειο και παραβάλλοντάς τη με τη ζωή και τις πράξεις των λογικών ο ποιητής διαπραγματεύεται, φτάνοντας σε ύψη ποιητικού μεγαλείου, όλη την ειρωνεία της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και ζητήματα όπως η μοναξιά, η ματαιοδοξία, ο ανθρώπινος προορισμός, ενώ δίνει και σπουδαία στοιχεία για την εποχή.
Το έργο ερμηνεύει ο Πέτρος Ξεκούκης, ένας από τους πιο γνωστούς Έλληνες ηθοποιούς που έχει υπηρετήσει πολλά είδη θεάτρου και έχει συμμετάσχει σε αμέτρητες τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές.

Η παράσταση είναι σταθμός στην καριέρα του χτίζοντας έναν πολύ δύσκολο αλλά και γοητευτικό ρόλο. Ο ηθοποιός αποφάσισε να επισκεφτεί για μέρες στο Δρομοκαΐτειο , θέλοντας να νοιώσει την κατάσταση την οποία βιώνουν συνάνθρωποι μας.

«Ήταν μια μοναδική εμπειρία αυτή η μικρή συμβίωση με αυτούς τους ανθρώπους. Ένοιωσα απίστευτη συγκίνηση κοιτάζοντας μέσα βαθιά στο βλέμμα τους και διέκρινα μικρά παιδιά που με ρωτούσαν ¨μ αγαπάς?¨

Θα μου μείνει αξέχαστη…»

Πέτρος Ξεκούκης.